Parafia pw. Ducha Świętego w Mielcu

ul. Pisarka 16; 39-300 Mielec
tel.: +17 58-52-177 lub 58-27-013

  mielec3@diecezja.tarnow.pl

Kalendarz liturgiczny

XVIII Tydzień Zwykły

6 sierpnia - Święto Przemienienia Pańskiego

08.xx PrzemienieniePJWydarzenie Przemienienia Pańskiego zostało opisane przez trzech ewangelistów – Mateusza, Marka i Łukasza (por. Mt 17,1-8; Mk 9,2-8; Łk 9,28-36). Pan Jezus wziął ze sobą wybranych apostołów Piotra, Jakuba i Jana na górę Tabor i w ich obecności w sposób cudowny przemienił się. Jego twarz rozjaśniła się jak słońce, a szaty stały się lśniąco białe. Obok Zbawiciela pojawili się także Mojżesz i Eliasz.

Święto Przemienienia Pańskiego, pojawiło się w Syrii już na przełomie VII i VIII wieku, by potem dotrzeć do Europy. W Kościele katolickim obchodzone jest 6 sierpnia, a zostało wprowadzone przez Papieża Kaliksta III jako podziękowanie Bogu za odniesione przez chrześcijan zwycięstwo nad armią turecką w bitwie pod Belgradem w 1456 roku.

Boże, Ty przy chwalebnym Przemienieniu Twojego Jedynego Syna potwierdziłeś tajemnice wiary świadectwem Ojców i ukazałeś chwałę, jaka czeka Twoje przybrane dzieci, spraw, abyśmy posłuszni głosowi Twojego umiłowanego Syna, stali się Jego współdziedzicami. 

 

8 sierpnia - Wspomnienie św. Dominika, prezbitera

08.08 sw.DominikDominik urodził się około 1170 roku w Caleruega (Kastylia). Pochodził z kastylijskiego rodu Guzmanów. Po skończeniu studiów teologicznych został kapłanem i kanonikiem katedralnym w Osma. Wysłany przez papieża Innocentego III do południowej Francji, dotkniętej herezją albigensów, zrozumiał, że do takiej pracy potrzeba misjonarzy głęboko wykształconych i żyjących w ewangelicznym ubóstwie. Odpowiadając na to wezwanie wraz z kilkoma towarzyszami zaczął głosić Ewangelię. Założył zakon, który został zatwierdzony w 1216 roku przez papieża Honoriusza III. Dominik zmarł w Bolonii 6 sierpnia 1221 roku. Jego współbracia dominikanie byli już wtedy obecni we Francji, Hiszpanii, we Włoszech, w Polsce i wielu innych krajach. Został kanonizowany w 1234 roku przez papieża Grzegorza IX.

Wszechmogący Boże, niech święty Dominik, który był gorliwym głosicielem prawdy, wspiera Twój Kościół swoimi zasługami i nauką,
i niech będzie dla nas troskliwym opiekunem.

 

9 sierpnia - Święto św. Teresy Benedykty od Krzyża, dziewicy i męczennicy, patronki Europy

08.09 sw.Edyta.SteinEdyta Stein urodziła się we Wrocławiu w 1891 roku w żydowskiej rodzinie, mieszkającej wcześniej w Lublińcu. Od wczesnych lat wykazywała zamiłowanie do nauki. Mimo dobrego świadectwa wiary swojej matki, odrzuciła judaizm i wiarę w Boga.

Całkowicie oddała się studiowaniu, najpierw we Wrocławiu, a potem w Getyndze u słynnego filozofa, twórcy fenomenologii – Edmunda Husserla. U niego też zrobiła doktorat, jako jedna z nielicznych kobiet w tym czasie. W okresie I wojny swiatowej służyła jako pielęgniarka w wojennym szpitalu zakaźnym w Hranicach na Morawach. W 1916 r. rozpoczęła działalność dydaktyczną, najpierw w seminarium nauczycielskim w Spirze, a potem jako docent w Instytucie Pedagogiki Naukowej w Muenster.

Cały czas z wielkim radykalizmem poszukiwała prawdy i znalazła ją w Kościele katolickim. W 1922 r. przyjęła chrzest i bierzmowanie. Prowadziła głębokie życie duchowe i kontynuowała swoją pracę naukową. Mając 42 lata, wstąpiła do Karmelu w Kolonii i otrzymała imię Teresy Benedykty od Krzyża. Ze względu na prześladowania hitlerowskie przeniosła się do klasztoru w Echt w Holandii. Tam została jednak aresztowana i wywieziona do Oświęcimia. Szykując się na tę drogę, wyraziła życzenie oddania swojego życia również za swój naród – za naród żydowski. Została zagazowana 9 sierpnia 1942 r.

Napisała wiele książek i artykułów zarówno z dziedziny filozofii, jak i mistyki. Całe swoje życie z Chrystusem przeżywała w tajemnicy Jego krzyża, widząc w krzyżu największą mądrość i nadzieję. Na ołtarze została wyniesiona przez świętego Jana Pawła II. Beatyfikowana w 1987 r., a kanonizowana w 1998 r. Została też ogłoszona patronką Europy.

 

10 sierpnia - Święto św. Wawrzyńca, diakona i męczennika

08.10 sw.WawrzyniecZ życia świętego znamy bardzo mało faktów. Prawdopodobnie pochodził z niewielkiej osady Loret niedaleko miasta Huesca w Hiszpanii. Tradycja mówi o jego męczeńskiej śmierci w Rzymie na via Tiburtina, na rozżarzonej do czerwoności kracie (ruszcie), która w ikonografii stanowi jego atrybut (kilka dni przed nim śmierć za wiarę, przez ścięcie, ponieść miał jego zwierzchnik, papież Sykstus II z 4 innymi diakonami). Przed śmiercią od Wawrzyńca, który zarządzał dobrami materialnymi, zażądano wydania skarbów kościoła. Zgodnie z tradycją, Wawrzyniec zdążył uratować np. Graal, który wysłał w tajemnicy swoim rodzicom do Hiszpanii.

Niezwykłe okoliczności męczeństwa, sprawiły iż jego kult szybko się rozwijał już u schyłku starożytności. W średniowieczu był jednym z najpopularniejszych świętych. Kult św. Wawrzyńca upowszechniał się począwszy od IV wieku, kiedy nad jego grobem cesarz Konstantyn Wielki wybudował bazylikę. Jeden z najdawniejszych formularzy liturgicznych, zwany sakramentarzem leoniańskim, posiada kilkanaście różnych tekstów na uroczystość tego świętego.

Wawrzyniec jest czczony jako patron ubogich, piekarzy, kucharzy, bibliotekarzy. Uważano, że chroni od pożarów i pomaga w chorobach reumatycznych oraz w poparzeniach. Przedstawiany jest w dalmatyce; najczęściej trzyma kratę (ruszt), na której był męczony i gałązkę palmy, jako symbol swego męczeństwa.

Miłosierny Boże, z gorącej miłości ku Tobie święty Wawrzyniec wiernie służył ubogim i odważnie poniósł męczeństwo,
spraw, abyśmy miłowali to, co on miłował, i wypełniali to, czego uczył. 

 

11.08 - Wspomnienie św. Klary, dziewicy

08.11 sw.KlaraKlara urodziła się w Asyżu ok. 1193 roku. Wzrastała w atmosferze miłości i pobożności. Gdy miała 12 lat, w Asyżu zaczął swą działalność Jan Bernardone, przyszły św. Franciszek. Klara często spotykała się z nim, by słuchać jego nauk. Rodzice Klary - zamożni mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż. Ta poprosiła bowiem Franciszka, by zwrócił się z prośbą do biskupa Asyżu, aby mogła stać się siostrą Braci Mniejszych. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 roku z całą rodziną poszła do Porcjunkuli. Po poświęceniu palm każdy odbierał palmę z rąk biskupa. Biskup Gwidon podszedł jednak sam do Klary i wręczył jej palmę. Był to umówiony wcześniej znak zgody. Tej samej nocy dziewczyna wymknęła się z domu, by oddać swe życie Chrystusowi. Z rąk św. Franciszka otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka. Franciszek wystawił siostrom mały klasztor przy kościółku św. Damiana. Wspólnota sióstr została nazwana Zakonem Pań Ubogich, później używano nazwy Drugi Zakon, a ostatecznie nazwano je po prostu klaryskiami. Wstępowały do niego głównie córki szlacheckie, pozostawiając wszystko i wybierając skrajne ubóstwo. Po śmierci św. Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na barki św. Klary, która zmarła 11 sierpnia 1253 r.

Miłosierny Boże, Ty doprowadziłeś świętą Klarę do umiłowania ubóstwa, spraw za jej wstawiennictwem, abyśmy żyjąc w ubóstwie ducha zgodnie z nauką Chrystusa, doszli do oglądania Ciebie w Królestwie niebieskim.